De complete middenrij in het vliegtuig die we voor onszelf ter beschikking hadden zou een redelijke nachtrust moeten garanderen. We hadden een paar slaappilletjes ingenomen voor de 14 uur durende vlucht van Quito naar Madrid. Met ook nog eens een goed glas wijn in het vliegtuig keken we uit naar de beste vlucht dit jaar...

Totaal gebroken, gedepriveerd van enige slaap en volledig in de war stapten we in de hoofdstad van Spanje uit (de nacht was, zoals vaker dit jaar, dus niet helemaal naar verwachting gegaan). Even later waren we bang dat de bagage niet van de band kwam rollen, maar na een tijdje wachtten kwam dat ook nog goed. De metro nam ons, met Europees comfort, naar het centrum van de stad.

De heerlijke etens- en drankjesgeuren kwamen onze neus al binnen voordat we de metro nog maar uit waren. Door alle herkenbare geuren (helaas zat hier de sigarettengeur ook bij), voelden we ons gelijk weer thuis op ons eigen continent. Ook de kou die ons om de oren sloeg liet ons merken dat we niet meer in Zuid-Amerika waren. We checkten in in ons hotelletje en na een heerlijke douche sliepen we een uurtje bij.

's Avonds genoten we van het beste wat de Spaanse keuken te bieden heeft: tapas. Deze kleine hapjes die per wet zijn ingevoerd, zijn een wezenlijk deel van de cultuur. Om het alcoholisme tegen te gaan kondigde de Spaanse vorst destijds af om bij ieder drankje een hapje te serveren om zo minder snel beschonken te raken. Die regel is alweer afgeschaft maar de hapjes zijn gebleven. Temidden van de unieke horeca-gezelligheid (die we echt nergens anders ter wereld hebben gevonden) beleefden we een topavond.

Op onze tweede dag in Madrid sloten we ons 's ochtends aan bij de gratis stadstour vanaf de Plaza Mayor. Net als in Santiago (Chili) vertelde de gids (die op basis van fooien werkt) vol enthousiasme over de stad terwijl we langs de grootste trekpleisters geleid werden. In de op één na lawaaierigste stad ter wereld had de gids een behoorlijke kluif om zichzelf verstaanbaar te maken, maar aan het eind van de tour hadden we toch weer wat nuttige dingen opgestoken. Het diner was wederom een feest en we probeerden 's nachts, met onze jet-lag (ook niet de eerste dit jaar) een paar uur slaap te vatten.

In het vliegtuig naar huis hadden we behoorlijk dubbele gevoelens. Na een jaar van familie en vrienden weg te zijn geweest zagen we er naar uit om iedereen weer te zien, maar ook was daar het gevoel dat we afscheid namen van een geweldig avontuur. Toen de deuren van de aankomsthal op Schiphol opengingen vergaten we die verdrietige gevoelens meteen, want een grote groep vrienden en familie had de reis naar Amsterdam voor ons gemaakt. Het weerzien was als thuiskomen na een lange reis.

Terugkijkend kunnen we zeggen dat we een topjaar hebben gehad. We zijn erg dankbaar dat we het hele jaar gezond zijn gebleven en geen (hele) vervelende dingen hebben meegemaakt. Ook willen we nog iedereen bedanken die (bijvoorbeeld door een berichtje op deze website) zo heeft meegeleeft, het was voor ons een hele steun (en stimulans om de website bij te houden).

De beste wensen voor het nieuwe jaar! Dat al jullie dromen maar mogen uitkomen.

Wist u dat:

• We niet wisten wat we aan moesten met het wc-papier na gebruik? (we hadden die maanden lang in een prullenbakje naast de wc gedeponeerd).
• Ons interne veiligheids-alarm afging toen we alle 'rondslingerende' telefoons voor het grijpen zagen liggen naast mensen in bar's en café's?
• Als je in Zuid-Amerika je je telefoon o.i.d. ook maar een minuut uit het oog verliest, hij daarna weg is?
• We moesten wennen aan de euro?
• De jet-lag, naast de extreme vermoeidheid ons deed terug voelen op de boot door de 'deinende' duizeligheid?
• De kerst en nieuwjaar erg gezellig waren?
• We (ook nog) een nieuwe fotoserie hebben geplaatst met de onderwater-foto's van de Galapagos eilanden?